پدر و مادر خشمگین

سلامانه : «... خشم مانند بسیاری از هیجان‌های دیگر جزئی از تجربه روزمره همه افراد است. خشم یک هیجان غریزی است که در مواقع خطر به انسان کمک خواهدکرد. پدر و مادر‌ها نیز به عنوان انسان دارای این غریزه هستند و خشمگین شدن را بارها و بارها تجربه می‌كنند و این بسیار طبیعی است. حتی شاید بتوان گفت این حق طبیعی پدر و مادر است که گاهی خشمگین شوند...»

 

هفته نامه سلامت نوشت:وقتی این جمله‌ها را سر کلاس می‌گفتم، در چهره والدینی که در کلاس بودند، تعجب و پرسش را در کنار نوعی راحتی به‌وضوح می‌دیدم. آنگار همین که شنیده بودند حق دارند عصبانی بشوند، بار احساس گناه را از دوش آنها برداشته بود اما از طرفی همه آنها بارها و بارها شنیده بودند که رفتار پرخاشگرانه با کودک بسیار مضر است و حالا منتظر بودند ببینند با این تعارض چه باید بکنند. ادامه دادم: «ما نمی‌توانیم از خودمان یا هیچ‌کس دیگری توقع داشته باشیم عصبانی نشود. چیزی که مهم است، شناخت احساس خشم و نحوه مدیریت و بروز این احساس است، نه خود خشمگین شدن.»

 

مادری پرسید: «خب، خشمگینشدن همون عصبانیته دیگه! شناخت احساس خشم یعنی چی؟» توضیح دادم: «یعنی هرکس باید توجه کند که معمولا در روز چند بار، تا چه حد و به چه دلایلی عصبانی می‌شود و بعد از اینکه عصبانی شد، چه رفتاری نشان می‌دهد. بعضی افراد در طول روز بیشتر اوقات و به دلایل متعدد عصبانی می‌شوند مثلا از صبح که از خواب بیدار می‌شوند، به دلیل تاخیر فرزندشان در حاضر شدن، اینکه همسایه زباله‌اش را سر کوچه رها کرده، ترافیک، نحوه رانندگی بعضی از رانندگان در خیابان و... همینطور تا شب بهانه‌های متعددی برای عصبانی شدن دارند. اگر جزو این گروه از افراد هستید، به دریافت کمک تخصصی روان‌شناسی نیاز دارید اما حتی این افراد که عصبی‌مزاج هستند، به نحوه برخورد با این هیجان دقت زیادی داشته باشند. به این دلیل که اولا فرزندان ما تا سنین 4-3 سالگی رفتارها را با تقلید از والدین می‌آموزند بنابراین کودکی که در طول روز به شکل‌های مختلف رفتار پرخاشگرانه والدین خود را مشاهده می‌کند، قطعا این رفتار را یاد خواهدگرفت و به همین طریق هم رفتار خواهد کرد. کودکانی که دیگران را کتک می‌زنند یا گاز می‌گیرند یا پرخاشگری خود را به صورت کلامی و با فحش دادن بروز می‌دهند یا به خراب کردن وسایل و اسباب‌بازی‌ها و... رو می‌آورند، نمونه‌هایی از کودکانی هستند که در معرض خشونت قرار دارند. علاوه بر این، کودکان قادر به تحلیل و تفکیک علت عصبانیت والدین از خودشان نیستند. به همین دلیل کودک همیشه خود را علت عصبانیت والدینش می‌داند و این باعث می‌شود عزت نفسش از بین برود و احساس گناه جایگزین آن بشود که منشاء بسیاری از مشکلات بعدی است بنابراین خیلی مهم است که عصبانیت را درست بروز بدهیم.»

 

بعد از کلاس و در ترافیک، پیامک‌های «سلامت» را بررسی می‌کردم که دیدم انگار شاهد از غیب رسید؛ مادر محترمی اینطور نوشته‌‌ بودند: «پسر 2ساله‌ای دارم که همه را گاز می‌گیرد و البته من هم عصبی‌ام و گاهی او را می‌زنم، آیا این رفتار می‌تواند بازتاب عصبانیت من باشد؟557***0935» با خودم فکر کردم آیا توقع دیگری هم از این کودک 2 ساله می‌شود داشت؟ یک کودک 2 ساله چه می‌کند که مستحق کتک خوردن باشد؟ آیا این خشم منشاء دیگری ندارد که به کودک منتقل می‌شود؟ و آیا می‌خواهیم با خشونت و کتک زدن به او یاد بدهیم که رفتار خشونت‌آمیز گاز گرفتن را نداشته باشد؟ 

ارسال برای یک دوست
۰ ۰ آیا این خبر را می پسندید؟
نظر دهید
CAPTCHA Image reload
لطفا عبارتی که در تصویر بالا می بینید را وارد نمایید.